Bir insanın kimliğini kullandığı üslubu yansıtır. Güzel üslubu savunacağız. 

Koca şehrin ortasında adımlarım yalnızlığa’

Yalnızlıkları birikiyor insanın’

“ey kemankeş durma vur, nasılsa bu sine vurgun”

Gecenin kasveti boğuyor ruhumu.

“Koro halinde susuluyordu ve yalnızca yüksek sesle konuşanlara inanır olmuştu insanlar. İncelik yalnızlığa dönüşe dönüşe bitmişti. Şiddetin coğrafyasında elbette gökyüzü bir lükstü ve ancak yağmur yağınca anımsanıyordu.”

Bir şeyleri güzelleştirmek için uğraşırken her şeyi mahvetmek. Sanırım bunun ağırlığını ömrüm boyunca atamayacağım kalbimden.

İlk emir olan oku emrini iyi anlayacağız, olduğumuz alanda en iyisi olabilmek, her daim hakkın yanında olabilmek için çabalayacağız. İbadetlerimizi aksatmayacak, imanımızı her daim güçlü tutacağız.

“Efendim,

İçimiz karmakarışık.

Hangi günahın, hangi ağrımıza daha iyi geleceğini yazan reçeteler tutuşturuluyor elimize.

Artık yalnızlık nedir çok iyi biliyoruz.

Ama yine de içimizde mahçup bir yer var.

İçimizde bir yer,

senden bahsedilince, bir çocuk gibi başlıyor kıpraşmaya.

O yer aşkına!”